Feeds:
نوشته‌ها
دیدگاه‌ها

Archive for 17 ژوئیه 2008

کنسرت سهیل نفیسی در کاخ نیاوران پدیده ای بود که توجه بسیاری از مخاطبانِ آن نوع از موسیقی را به خود جلب کرده بود. نفیسی که از چندی قبل به عنوان ادامه دهندهء راه فرهاد و فرامرز اصلانی در ایران محبوبیت فراوانی به دست آورده بود، تا حد زیادی توانست رضایت دوستدارانش را دوباره جلب کند.
در این کنسرت شاهد اجرای تعداد کمی از آثار شناخته شدهء وی ( از آلبوم ری را) بودیم که در کنار آن نفیسی به اجرای ترانه هایی پرداخت که به زودی قرار است به صورت آلبوم های جداگانه ای وارد بازار شوند. اولین آلبومی که قرار است از او منتشر شود حاوی ترانه هایی با گویش بندری هستند و آلبوم بعدی در واقع به نوعی ادامهء راهِ آلبوم پرطرفدار ری را خواهد بود.

 نکته ای که در اجرای نفیسی به چشم می خورد، تسلط بالای وی در نوازندگی و خوانندگی به هنگام اجرای زنده بود که البته این شاید حداقل انتظار به نظر بیاید اما در هر کنسرتی می توان شاهد برخی خطاها و لغزش ها بود که تا حدی قابل چشمپوشی هستند و به ویژه در میان هنرمندانِ موسیقی پاپ اینگونه لغزش ها متاسفانه یا خوشبختانه تا حد زیادی عادی هستند (حتا در اجراهای مختلف از گروه های راک در اروپا و آمریکا هم میتوان اینگونه لغزش ها را به راحتی پیدا کرد که البته پرداختن به این مساله فرصتی جداگانه میطلبد).
ترانه های نفیسی بسیار ساده و روان هستند و همین مساله تا حد زیادی در محبوبیت او موثر بود. به نوعی فرار از پیچیدگی ها و صداهای اضافه تبدیل به سبک کاری وی شدند که مطمئناً اهمیت دادن به این نکات میتواند در افزایش محبوبیت نفیسی نقشی کلیدی بازی کند. این سادگی البته به نوعی شاید لازمهء درک اثر هنری نیز باشد؛ چرا که کلامی که برای بسیاری از ترانه ها انتخاب شده، به قدری تاثیرگذار و مهم است که براای درک آنها موسیقی باید در ساده ترین نوع ممکن باشد تا شنونده را سردرگم نکند. همین شیوه از آمیزش کلام پر معنا و موسیقی ساده در دههء هفتاد میلادی مورد استفادهء خوانندگان مولفی* مانند لئونارد کوهن و فابریتزیو ده آندره قرار گرفت که تا حد زیادی به محبوبیت بین المللی شان کمک کرد.

مسالهء منفی در این کنسرت صدابرداری بسیار نامناسب و اصولاً آکوستیک نامناسب سالن اجرا بود که این نکته متاسفانه در حال تبدیل شدن به نوعی بیماری اجرایی است. اینکه سالن هایی که در آنها کنسرت برگزار میشوند تا چه حد از امکانات آکوستیک مناسب برخوردار هستند مساله ای است که واقعاً باید به آن توجه کرد. نکته ای که توسط بسیاری از منتقدین، به هنگام اجرای کنسرت های سه گانهء شیدا و کنسرت گروه شهناز و محمدرضا شجریان نیز بارها به آن اشاره شد.
این مطلب در مورد اجرای نفیسی نیز صادق بود؛ به گونه ای که بسیاری از حاضرین در گفتگوهای میان دو قسمت اجرا و پایان برنامه آن را ضعفی بزرگ تلقی کردند و این نکتهء منفی موجبات ناراحتی بسیاری از حاضرین را فراهم آورد. صدابرداری نامناسب (که البته با توجه به سالن اجرا شاید بهتر از آن ممکن نبود و در این زمینه متخصصین امر باید نظر دهند) باعث ایجاد نوعی همهمه و اکوی اضافه بود که نه تنها از کیفیت اجرای موسیقاییِ نفیسی می کاست که موجب این شده بود که حاضرین  از کلام و ترانه درک درستی نداشته باشند و این مساله به موسیقی نفیسی که پایه و اساس آن بر روی کلام قوی و تاثیرگذار است ضربهء بدی وارد کرده بود.

 ایرادات فنی صدا و آکوستیک مکان برگزاری کنسرت ها به قدری مورد انتقاد همه قرار گرفته که متاسفانه به نوعی پرداختن به این مطلب را لوث کرده است. اینکه چه ارگانی باید به این مسائل توجه کند و اصولاً وظیفهء کدام بخش از امور فرهنگی در وزارت فرهنگ و ارشاد، پرداختن به نکاتی از این دست می باشد خود بحثی است علی السویه که شاید در مقالی بعد بیشتر به آن بپردازیم.

مهم ترین نکته این است که نفیسی باید از محبوبیتش در میان مردم آگاه باشد و به این نکته توجه کند که اجراهایی مانند اجرای تیرماه در کاخ نیاوران می تواند به این محبوبیت تا حد زیادی لطمه وارد کند؛ چون کسی که برای تهیهء بلیت مبلغی پرداخته و وقتی گذاشته و شاید از دورترین نقاط خود را به شمال تهران رسانده است، انتظار ارائهء برنامه ای مناسب دارد که البته انتظار زیادی نیست و همین ایرادات کوچک و بزرگ می تواند در نوع برخورد مخاطبِ نفیسی در آینده بسیار تعیین کننده باشد.

Advertisements

Read Full Post »