1.حرف های آقای ملک پور را کاملا قبول دارم. ضمن اینکه زلف بر باد مده ، از خاص ترین کارهای نامجو است که در زمانی که نامجو کاملا در گیر جریان های عاشقانه بوده، ساخته شده. به نظرم از زیباترین کارهاشه ولی تازه من می خوام بگم که اون ساختار شکنی که شما می گید ، خیلی در این کار(نسبت به کارهایی مثل “گیس”) دیده نمیشه.

2.در جواب به دوستمون که گفتن شخصیت ساز و اینها! می خواستم بگم اینها همه تعاریف و مفهوم های نسبی هستند که “ما” قائل می شویم. محض اطلاع بدانید که نامجو شاگرد حاج قربان سلیمانی بوده و برای درس گرفتن از او تا روستای علی آباد خراسان می رفت.

3. نامجو یک آدم خلاق است و اتفاقا تعریف خلاقیت یعنی رسیدن به مقصد یا انجام کارها از “راه های غیر متعارف و غیر معمول”، این که در این مملکت، جایی برای انسان های خلاق وجود ندارد، گناه نامجو نیست.

نامجو بنظرم آغاز گر خوبی بوده،و تاثير هم گذاشته منتها کمی بيسواد به ميدان آمده،خودش هم ميدونه اما تب شهرت امانش نداد،برای همين زود هم افت کرد
موسيقی علاوه بر استعداد و نبوغ، به تکنيک سرشار هم نيازمنده اميدوارم چندی صبوری کند و به تحصيل بپردازهکه ديگه حال آدم رو از وصل هارمونيک يک-چهار-يک مينور بهم نزنه

خودت چطوری؟ايرانی هنوز؟گاهی ايميل بزن

موفق باشی

نو اوری و خارج شدن از قید و بند اصول خاص خود را میطلبد
مثلا استاد علیزاده همواره در اثار خود نواوری داشته (نی نوا-راز نو _…)
یا خود استاد شجریان با وارد کردن شعر نو در موسیقی سنتی به نوآوری دست زده اما این نو اوری ها را شنونده موسیقی سنتی پذیرفته است
چرا که درست و به جا بوده هم چارچوب موسیقی را حفظ کرده هم زیبایی شعر و عناصر دیگر را ولی در کارهای اقای نامجو هیچ نوع چارچوب یا متد خاصی دیده نمیشود بی نظمی مطلق!
و من با جرات میگویم که اگر شعر شاعر دیگری جز حافظ را هم میخاند باز هم
همین قدر نپذیرفتنی بود
به امید روزهای بهتر برای موسیقی ما